TATAR’S TROOPS IN THE BATTLE OF GRUNWALD (1410): NUMBERS, TACTICS AND LOSSES
Abstract
The article attempts to analyze the participation of the Tatars in one of the greatest battles of the Middle Ages – Grunwald (Tannenberg) in 1410. The Tatars played a special role in the military history of the Grand Duchy of Lithuania in the 13th-14th centuries – knowing about the effective tactics of the Tatar light cavalry, the Lithuanian princes sought to use the nomads to strengthen the defense of their state, encouraging the resettlement of the Tatars to Lithuania and involving them in their military campaigns. The Lithuanian prince Vytautas concluded a military alliance with the Tatar khans Tokhtamysh and Jalal ad-Din, according to the terms of which the Lithuanians were to provide support in the struggle for the throne of the Golden Horde, and the Tatars were to help in the fight against the Teutonic Order. It was because of this that the Tatar detachments found themselves on the fields near Grunwald on July 15, 1410, and it was the Tatars who were the first to strike at the enemy army, together with the Lithuanians, who took on the blow of part of the Order's heavy cavalry, which generally influenced the course of the entire battle. The reasons and course of the war of 1409- 1411, the forces of the parties, weapons, tactics and the course of hostilities are considered. It is proved that the united Polish-Lithuanian army had a numerical advantage over the Teutonic Crusaders, although it is impossible to establish the exact numbers of both armies. The reasons and process of the appearance of the Tatars on the territory of the Grand Duchy of Lithuania are traced, the process of the formation of the Lithuanian-Tatar defensive alliance is analyzed, and an attempt is made to establish the number of Tatar clans that went into the service of the princes of the Grand Duchy of Lithuania. The reasons and nature of the military expeditions of Grand Duke Vytautas to the Tatar lands are analyzed. The course of the Battle of Grunwald on July 15, 1410, was traced, it was found that the Lithuanian army, which included Tatar troops, was the first to strike the enemy's right flank, inflicted certain losses and, most importantly, directed the blow of a significant part of the Order's troops at itself, thereby disrupting the Teutonic order's battle formation and reducing the pressure on the Polish crown troops. Based on a comprehensive cross-analysis of contemporary narrative sources, an overview of the armament, tactics and total number of Tatar troops in the Grand Duchy of Lithuania's troops was carried out. It is proven that the historiographical thesis about the defeat of part of Prince Vytautas's army is not true, since Lithuanians and Tatars also took an active part in the final stage of the battle, during the defeat of the Teutonic Order troops
References
2. Nadolski A. Grunwald 1410. Warszawa: Bellona, 2008. 144 s.
3. Grabarczyk T. Armia króla Władysława Jagiełły w drodze pod Grunwald. Res Gestae. Czasopismo Historyczne. 2015. 11. S. 7–25.
4. Turnbull S. Tannenberg 1410 Disaster for the Teutonic Knights. London: Osprey Campaign, 2003. 96 p.
5. Якубаускас A. Литовські татари. Незалежний культурний часопис «Ї». 2018. №90. URL: http://www.ji.lviv.ua/n90texts/yakubauskas-lytovski-tatary.htm (Дата звернення 22.12.2025)
6. Kuczyński S. M.Wielka Wojna z Zakonem Krzyżackim w latach 1409–1411. Warszawa: Widawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987. 682 s.
7. Chazbijewicz S. Chan Dżelaleddin i Tatarzy w bitwie pod Grunwaldem. Przegląd Tatarski. 2010. №.2. S. 6–9.
8. The Annals of Jan Długosz: A History of Eastern Europe from A.D. 965 to A.D. 1480. Charlton, West Sussex: IM Publications, 1997. 673 p.
9. Johanns’s von Posilge officials von Pomesanien, Chronic des landes Preussen (von 1360 an, fortgesetzt bis 1419). Scriptores rerum Prussicarum. hrsg. von T. Hirsch, M. Töppen, E. Strehlke. Leipzig: verlag von S. Hirzel, 1866. S. 79–388.
10. Celichowski Z. Cronica conflictus Wladislai regis Poloniae cum cruceferis anno Christi 1410. Poznań: nakładem Biblioteki Kórnickiej, 1911. 31 s.
11. Górski K. Bitwa pod Grunwaldem (dnia 15-go lipca 1410 r.). Warszawa: druk W. Ratyńskiego (dawniéj J. Bergera), 1888. 121 s.
12. Urban W. Tannenberg and After: Lithuania, Poland and the Teutonic Order in Search of Immortality (Revised ed.). Chicago: Lithuanian Research and Studies Center, 2003. 500 p.
13. Kujot S. Wojna. Roczniki TNT. Toruń, 1910. R. 17. S. 56–350.
14. Korzon T. Grunwald: ustęp z dziejów wojennych Polski. Warszawa: Wydawnictwo M. Arcta, 1910. 44 s.
15. Lenfant J. Histoire du concile de Pisę. T. 2. Amsterdam: C. G. Le Febvre, 1724. 494 p.
16. Stone D. The Polish-Lithuanian state, 1386–1795. Seattle: University of Washington Press, 2001. 374 p.
17. Heveker K. Die Schlacht bei Tannenberg. Berlin, 1906. 67 s.
18. Oehler M. Der Krieg zwischen dem Deutschen Orden und Polen-Littauen 1409–1411. Elbing: Wernich, 1910. 112 s.
19. Kolankowski L. Dzieje Wielkiego Księstwa Litewskiego za Jagiellonów, I, Warszawa: Skład główny: Kasa im. Mianowskiego, 1930. 474 s.
20. Wasilewski T. Uwagi o liczebności, składzie etnicznym i uzbrojeniu litewskiego pospolitego ruszenia konnego w latach 1410–1529. Studia Gr unwaldzkie. 1991. №1. S. 52–55.
21. Davies N. God’s Playground. A History of Poland. The Origins to 1795. Vol. I. Oxford: Oxford University Press, 2 005. 488 p.
22. Johnson L. Central Europe: Enemies, Neighbors, Friends. New York: Oxford University Press, 1996. 339 p.
23. Biskup M. Das Problem der Söldner in den Streitkräften des Deutschordenstaates Preußen vom Ende des 14. Jahrhunderts bis 1525. Das Kriegswesen der Ritterorden im Mittelalter. Hrsg. von Z. H. Nowak. Torun, 1919. S. 49–74.
24.Ekdahl S. The Teutonic Order’s Mercenaries during the «Great War» with Poland-Lithuania (1409–11). Mercenaries and Paid Men. The Mercenary Identity in the Middle Ages. Ed. J. France. Leiden; Boston, 2008. P. 345–361.
25. Ekdahl S. Kilka uwag o ksidze zoldu Zakonu Krzyzackiego z okresu «Wielkiej wojny» 1410–1411. Zapiski Historyczne. 1968. T. 33. S. 111–130.
26. Tyszkiewicz J. Tatarzy na Litwie i w Polsce. Studia z dziejów XIII–XVIII w. Warszawa: Państwowe Wydawn. Nauk, 1989. 343 s.
27. Enguerran de Monstrelet La chronique. III. Capet and Valois Publisher Paris, Mme ve J. Renouard URL: https://archive.org/details/lachronique05monsuoft (Дата звернення 06.12.2025)
28. Kryczynski S. Kronika wojenna Tatarów litewskich, opracowal, wstepem i przypisami opatrzyl Jan Tyszkiewicz. Gdansk: Związek Tatarów Polskich. Oddział,1998. 55 s.
29. Мухлинский А. Исследование о происхождении и состоянии литовских татар. СПб 1857. 70 с.
30. Стрийковський М. Літопис польський, литовський, жмудський і всієї Руси. Відп. ред. О. Купчинський. Львів: Наукове товариство ім. Шевченка, 2011. 1075 с.
31. Kričinskis S. Lietuvos totoriai. Vilnius: T. Bairašauskaitė. 1993 280 s.
32. Hirsch T., Tappen M., EStrehlke E. Scriptores rerum Prussicarum. Bd. 3. Leipzig: Verlag von S. Hirzel, 1866. 730 s.
33. Ivinskis Z. Lietuvos istorija iki Vytauto Didžiojo mirties. Vilnius: Mokslas, 1991. 428 s.
34. Полное собрание русских летописей. Т. 11. V III. Летописный сборник, именуемый Патриаршею или Никоновскою летописью. Под ред. С. Ф. Платонова. СПб.: Типография И. Н. Скороходова, 1897. 254 с.
35. Codex Epistolaris Vitoldi, Magni Ducis Lithuaniae, 1376–1430.Collectus opera Antonii Prochaska. Monumenta medii aevi historica res gestas illustrantia. Cracoviae, T.6. 1882. 1113 s.
36. Sobczak J. Polozenie prawne ludnosci tatarskiej w Wielkim Ksiestwie Litewskim.Warszawa-Poznan: Państwowe Wydawn. Nauk, 1984. 133 s
37. Хроника Быховца. Полн. cобр. русских летописей: в 35 т. Под ред. Б. А. Рыбакова. Москва: Наука, 1975. 430 c.
38. Rajman J. Czy duchowni kronikarze potraĮ li opisać «wielkie starcie»? Uwagi o bitwie, liczebności i stratach obu armii w świetle źródeł i nowszej historiograĮ i polskiej. Res Gestae. Czasopismo Historyczne. 2015. 11. S. 26–74.
39. Kara Mustafa pod Wiedniem: źródła muzułmańs kie do dziejów wyprawy wiedeńskiej 1683 roku, z tur. przeł. i oprac.
Zygmunt Abrahamowicz. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1973. 411 s.
40. Zaskevičius S. Trijų elementų reikšmė Tannenbergo kautynėse (istoriškai kritiškas etiudas). Mūsų Žinynas, 1930, nr.66. S. 161–199.
41. Korta A. Strategia i taktyka bitwy grunwaldzkiej. Nasza myśl. 1949. R. 3, № 7–8. S. 83–91.
42. Kuczyński S. Taktyka walki skrzydła litewsko-ruskiego w bitwie pod Grunwaldem. SMHW. 1964. T. X. Cz. 2. S. 35–46.
43. Gabriel R. Subotai The Valiant: Genghis Khan's Greatest General. Praeger, 2004. 176 р.
44. Chambers J. The Devil’s horsemen: the Mongol invasion of Europe. New York: Atheneum, 1979. 190 p.
45. Broniewski M. Tartariae Descriptio. Opis Tatarii, przekład: Ewa Śnieżewska, red. M. Mączyńska. Łódź: Stowarzyszenie Naukowe Archeologów Polskich, 2011. 116 s.
46. Jučas M. Žalgirio mūšis. Vilnius: Mokslas, 1990. 174 s.
47. Ekdahl S. Die Flucht der Litauer in der Schlacht bei Tannenberg. Zf O. – Marburg; Lahn, 1963. Bd. 12. H. 1. S. 11–19.
48. Jurgеla C. Tannenberg (Eglija-Grunwald) 15 july 1410. New York: Lith. Veterans Assoc. «Ramove», 1961. 104 p.
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
